وای بر نماز گزاران!

ویلٌ للمصلین، الذین هم عن صلاتهم ساهون!(1)
خداوند وعده جهنم به نمازگزاران داده!! کسانی که نسبت به نماز سهل انگار هستند.
سهل انگار در نماز یعنی چی؟ معصومین برای ما معنا کردند:

امام صادق علیه السلام می‌فرمایند:منظور، ترک کردن نماز و سستی در آن است!(2)
یعنی ای کسی که در نماز سستی می‌کنی، جایگاه تو، جهنم است چراکه شفاعت ما به کسی که در نماز سستی می‌کند نمی‌رسد.(3)

این جایگاهی بود برای کسی که خود، در نماز سستی کند؛ اما به نظرتون اگر کسی باعث بشه دیگران، در نماز سستی کنند و نماز را ترک کنند چه جایگاهی دارند؟!
کسی که با اعمال و رفتارش، باعث سستی در نماز دیگران شود، این فرد چه کسی است؟

این فرد می‌تواند یک بی دین باشد که قصد دارد همه را مثل خود کند، و با تبلیغات و شبهه پراکنی بخواهد ذهن افراد را مشوش کند.
اما کسانی هم هستند که در لباس دین، افراد را نسبت به نماز دلسرد می‌کنند، کسانی که واقعا دین دار هستند اما به خاطر برخی اعمال آن ها، افراد از دین و دینداری زده می‌شوند!

در این مقاله قصد داریم بگوییم ای پدر و مادری که دغدغه نماز خواندن فرزندت را داری، راه نماز خواندن فرزندت تنبیه و داد وبیداد نیست!
باید اصولی گام بردارید! پس با ما همراه باشید با 4 گام اصولی جهت نماز خوان شدن فرزندانتان.

4گام برای نماز خوان شدن فرزندان

برای اینکه بدانیم چرا فرزند ما نسبت به نماز بی حس و حال است و ترک نماز برای او عادی شده در مرحله اول باید ریشه یابی کرد و سپس طبق همان ریشه های خراب که یافته شده است، باید گام برداشت در مسیر رشد و هدف خود قدم گذاری کرد.

گام اول: تصویر

وقتی نماز نخواندن فرزندان را ریشه یابی می‌کنیم، عموما به این نکته می‌رسیم که فرزند ما تصویر بدی از مذهبی ها در ذهن دارد، مردان مذهبی را انسان های خشک(اخمو) و بی شور و اشتیاق می‌داند، از نظر او همه افراد مذهبی ربات هستند، که باید سر وقت نماز بخوانند و قرآن بخوانند و دعا بخوانند و بخوانند و بخوانند و...

او هر وقت زنان چادری را دیده، مدام در حال بدگویی از دیگران بودند، او هر وقت آن ها را دیده، مدام در حال افشای راز فرزندان خود بودند، و یا حتی مادر خود را دیده که درحال افشای راز او است.

این فرزندان می‌بینند که افراد مذهبی حال تفریح و کیف و حال ندارند، یا اگر هم دارند، تفریح های به شدت ساده و بی کیفیت است و اما در مقابل مردانی را که مذهبی نیستند را می‌بیند که همیشه افراد شوخ طبع و مهربان هستند، زنان بدحجاب را می‌بیند که به فرزندانشون احترام می‌گذارند و با آنها مهربانند.

تک تک این تصاویر مثل یک پازل در ذهن فرزند شما کنار هم چیده شده و در آخر یک تصویر بد از افراد مذهبی در ذهن او ایجاد می‌شود.

اگر این تصویر در ذهن فرزند شماست، باید تغییر کند. واقعیت این است که افراد مذهبی بیشترین احترام را به فرزندانشان می‌گذارند، آنها سالم ترین و قشنگ ترین شوخی ها و طنز ها را دارند، به طوریکه به هیچ کس بی احترامی نمی‌شود، همیشه در سختی ها پشت و پناه هم هستند درحالی که افراد غیر مذهبی اینطور نیستند.

پس گام اول: تصویر فرزندانتون رو از مذهبی ها تغییر بدید و آنها را با افرادی مومن و مذهبی آشنا کنید که با همراه شدن با آنها لذت می‌برند.

گام دوم: تقلید

فرزند شما دوست هایی دارد که نماز خوان نیستند.
فامیل هایی دارید که نماز خوان نیستند و رفت و آمد زیادی با آنها دارید.
افرادی که از نظر او الگوی خوبی هستند، نماز خوان نیستند.

فرزند شما تقلید می‌کند!!
انسان ها تا زمانی که مستقل نشوند، عموم رفتار های خود را با مشاهده و تقلید انجام می‌دهند برای همین باید مواظب دوستانِ فرزندتان باشید!!

بحث دوست و رفیق در تربیت فرزند آنقدر مهم است که می‌ارزد بخاطر همین امر مکان زندگی را عوض کنیم و در جایی ساکن شویم که از بابت دوستان فرزندمان خیالمان راحت باشد.
گام دوم: فضای تقلید سالم را برای فرزندانمان فراهم کنیم.

گام سوم: تشویق

یکی دیگر از ریشه های بی نمازی و بی میلی به نماز فرزند شما عدم تشویق اوست.
فرزند شما وقتی کار دینی می‌کند، دیده نمی‌شود، نماز می‌خواند دیده نمی‌شود، صلوات می‌فرستد دیده نمی‌شود و...
اما در مقابل دوستانش را می‌بیند که چون فوتبال خوبی دارند توسط پدر مادر هایشان تشویق می‌شوند، چون خوب نقاشی می‌کشند، تشویق می‌شوند و...

اگر شما فرزند خود را برای داشتن حجاب، برای نماز خواندن، برای خواندن قرآن با بزرگترها، تشویق نمی‌کنید، باید منتظر دین زدگی فرزندتون باشید.
پس گام سوم را باید در مسیر تشویق برداشت و باید به کار های فرزند توجه کرد.

گام چهارم: تحقیق

فرزند ما هنوز معنای نماز را نمی‌داند!
او نمی‌داند برای چی نماز می‌خواند.
او فکر می‌کند خدا محتاج نماز ماست، برای همین ناخودآگاه از این خدای ضعیفی که به او اعتقاد دارد ناراضی است و میلی به پرستش او ندارد.

او هنوز معنای عشق بازی با خدا را درک نکرده، برای همین میلی به نماز ندارد.
باید برای او تمام ابعاد نماز و مفهوم نماز مشخص شود، باید درک کند که چقدر نماز خواندن می‎تواند زیبا باشد.
و کسی که باید به او بفهماند و توضیح بدهد ما هستیم.

البته نباید از چند نکته غافل شد:

اول: اجرای هرکدام از این گام ها با توجه به شرایط متفاوت است!

با توجه به سن فرزندان و جنسیت اینها، هرکدام از این گام ها باید متفاوت انجام شود..
مثلا برای فرزند خود جشن تولدی یاتکلیفی  بگیرید و دوستان اورا دعوت کنید و در بین جشن تولد، 15 الی 30 دقیقه درباره نماز و فواید و ارزش آن صحبت کنید، مسابقه و نمایش ارزشی درجشن های استفاده کنید تا ناخودآگاه این مفاهیم به پسریا دختر شما منتقل شود.

سن مکلف شدن دختر وپسر متفاوت است . عقل وشعور این دومثل هم نیست قطعا اجرای این گام ها اگر برای پسر یک روش خاص باشد، برای یک دختر یک روش خاص دیگری باید به کار رود. دخترخانمها بیشتر ذوق نماز خواندن دارند که بخشی به جشن تکلیف که ازسمت مدرسه وخانواده است وبخشی هم به این است دخترها زودتر از پسرها به بلوغ فکری واستقلال طلبی می رسند.

 مثلا اگر قرار است به پسر 10 ساله خود نماز آموزش دهید و او را نسبت به نماز مشتاق کنید، باید مربی فوتبالی(اگر به فوتبال علاقه مند است)داشته باشید که موقع اذان به بچه ها دستور نماز می‌دهد، یا اگر می‌خواهید این پسر درباره نماز بهتر و بیشتر بداند باید خودتان در موقعیتی مناسب این مفاهیم را به او انتقال دهید.

دوم: اجرای این گام ها، عرضی است نه طولی

اجرای عرضی این گام ها یعنی شما باید این 4 گام را با هم انجام دهید تا به نتیجه برسید!
اینگونه نیست که اول تصویر درست شود و بعد تقلید و بعد تشویق و بعد تحقیق! شاید شما لازم باشد اول تحقیق را در فرزند خود درست کنید بعد سراغ تصویر بروید.

باید این 4 گام باهم دیگر اجرا شود یعنی همزمان باید تصویر درست شود و تحقیق درست شود و ...

سوم: هنر تذکر دادن

تذکر دادن در مسئله نماز، امری به شدت حساس است که هنر و مهارت کافی را می‌طلبد.
تذکر پیاپی دادن به بچه، گستاخی و تقابل را به ارمغان می‌آورد، برای همین نباید تذکرها، بد و بیش از حد باشد.

تذکر در نماز باید در استاندارد ترین حالت ممکن باشد، تذکر در نماز به این نیست که به بچه بگوییم (بلند شو نماز بخون)، بلکه تذکر درست این است:( پسرم/دخترم اذان گفتند و وقت نماز شد، پسرم/دخترم نماز فلان قدر دیگر قضا میشه هااا!)

تذکر باید باشد و لازم است اما قانون دارد! اعمال عبادی در دینمون به عهده پدر خانواده است ومادر خانواده چون روحیه لطیف ونکته سنجی دارد برای تذکر مناسب نیست اما پدر خانواده محکم وبا صلابت یکبار می گوید ومی رود واین درذهن بچه کامل جامی افتد که باید نماز بخوانم ونخواندن آن خیلی بد است .

این قانون را رعایت کنید و نتیجه اش را دیر یا زود خواهید دید.

چهارم: از نماز استفاده ابزاری نکنید!

گاهی اوقات می‌بینیم که پدر مادر ها برای انگیزه دادن به فرزندانشان و نماز خوان کردن آنها، وعده موفقیت، پول، ثورت و ... می‌کنند.
می‌گویند اگر نماز بخوانی در امتحان فردا موفق خواهی شد اگر نخوانی عذاب می‌شوی اگر بخوانی پولدار میشوی اگر نخوانی در مسابقه فوتبال شکست می‌خوری و...

درست است که اگر کسی نمازش را اول وقت و به جماعت بخواند، آثار دنیوی و معنوی زیادی دارد، از جمله فراوانی رزق، کمک الهی در اهداف و ...
اما نباید به بچه ای که هنوز نمی‌تواند این چیز ها را درک کند، این مفاهیم را به او گفت مخصوصا در غالب مثال، مثلا بگوید، دخترم خدا گفته اگر نماز بخونی کمک می‌کنم تو امتحان بیست بشی!!

بچه ها دل هاشون پاکه و اگر قولی بهشون داده بشه، تحمل بد قولی ندارند، و توانایی درک این رو هم ندارند که خدا غول چراق جادو نیست که سه تا ارزو کنید درجا برآورده بشه.
اگر یکی از این وعده و وعید هایی را که دادید محقق نشود فرزند شما نسبت به خدا بی اعتماد می‌شود و احتمال خیلی زیاد بی رغبت به نماز، و مقصر این بی اعتمادی و بی رغبیت شما هستید!

با نماز استفاده ابزاری نکنید تا فرزندتان نسبت به خدا بی اعتماد نشود.

و در آخر این را متذکر شوم، نماز بی حال و تند تند یک دهه نودی و دهه هشتادی، از نماز شب 11 رکعتی با شور حال یک پدر یا مادر دهه شصتی بالاتره.
شما پدر مادر دهه شصتی دین خودت رو در بهترین زمان و در معنوی ترین زمان(بعد از جنگ و وجود فضای معنوی) بدست آوردید، اما فرزند شما، بین شیاطین انسانی و جنی، دین خودش رو حفظ کرده و هنوز عاشق امام حسین(علیه السلام) هست.
امید وارم که این مقاله مفید بوده باشه برای شما!